Homeopatia

Jak powstała homeopatia?

Za wynalazcę homeopatii uważa się Samuela Hahnemanna niemieckiego lekarza żyjącego na przełomie XVIII i XIX wieku.

Hahnemann po raz pierwszy użył terminu homeopatia w 1808 r. Nazwa ta pochodzi od dwóch greckich słów: homois (podobny) i pathos (cierpienie).


Jednak pewne zasady, które formalnie przedstawił Hahnemann były znane już w starożytności. 400 lat p.n.e. Hipokrates – zwany ojcem medycyny odkrył istnienie związku między toksycznością substancji, a jej właściwościami leczni¬czymi.
Hipokratesowi przypisuje się także zdanie „similia similibus curantur” czyli: „podobne leczy podobne”.
Również Paracelsus – szwajcarski alchemik i lekarz z przełomu XV i XVI wieku, uważał, że człowiek może być leczony przez to, co wywołuje u niego chorobę.

Zasada podobieństwa (similia similibus curantur) stała się właśnie podstawą homeopatii. Samuel Hahnemann, ponieważ władał biegle 6-cioma językami co pozwoliło mu jeszcze lepiej zgłębić doświadczenia lekarzy z różnych krajów.

Rozpoczął on szereg kilkuletnich, systematycznych doświadczeń na sobie samym i osobach ze swego otoczenia. Początkowo prowadził doświadczenia i obserwacje z chininą, a następnie rozszerzył je na inne substancje toksyczne (rtęć, wilcza jagoda, naparstnica).
Owocem jego doświadczeń była księga „Materia medica” opisujące szczegółowo działanie wszystkich przebadanych przez niego substancji.
Efekty jego obserwacji do dziś są wykorzystywane w nauce homeopatii.

Obecnie homeopatia jest znana i ceniona w ponad 80 krajach świata.

Zasady homeopatii

Zasada podobieństwa
Nadrzędną zasadą homeopatii jest zasada podobieństwa (w wspomniana wcześniej: „Similia similibus curentur” – „podobne leczy podobne”).
Na czym ona polega? Otóż każda substancja aktywna farmakologicznie zdolna do wywołania u osoby zdrowej określonych objawów może usunąć podobne objawy u osoby chorej, której zostanie podana w niskiej dawce.
Przykładów to obrazujących można podać wiele. Najpopularniejszym, prostym przykładem to ilustrującym jest cebula. Substancje lotne w niej zawarte powodują, że w czasie jej krojenia doświadczamy szybkiego podrażnienia śluzówek, łzawienia oczu oraz powstawania wodnistej wydzieliny z nosa. Wedle sztuki homeopatii, osobie męczonej alergicznym katarem dającym takie objawy, pomoże lek sporządzony właśnie z cebuli – Allium cepa. Zgodnie z tą zasadą np. Belladonna podana zdrowej osobie powoduje m.in. suchość błon śluzowych, skurcze, gorączkę i majaczenie a jej podanie osobie chorej, u której występują takie właśnie objawy, powoduje ich usunięcie i powrót do zdrowia.

Należy jednak podkreślić, iż każdy pacjent uskarżający się np. na ból brzucha może mieć zalecony inny lek.
Zgodnie z założeniem homeopatii lek musi być dobrany dla konkretnego pacjenta, a nie tylko do objawów. W podejściu homeopatycznym organizm jest całością (podejście holistyczne). Homeopata wybierając lek uwzględnia nie tylko objawy chorobowe, na które uskarża się dany pacjent, ale również objawy świadczące o jego specyficznym sposobie reagowania w czasie choroby. Wpływ otoczenia i tryb życia pacjenta to ważne elementy, o które pyta lekarz homeopata, po to aby móc uzyskać indywidualny obraz choroby pacjenta.
Zasada minimalnej dawki
W leczeniu homeopatycznym bardzo ważne jest stosowanie minimalnych dawek leku homeopatycznego. Reguła ta jest komplementarna do zasady podobieństwa. Podanie substancji aktywnej w zbyt dużej dawce mogłoby doprowadzić do nasilenia objawów chorobowych. Dlatego też. leki homeopatyczne zawierają substancję w dawkach bardzo niskich lub ultra niskich. Mechanizm ich działania nie został jeszcze dokładnie poznany. Według niektórych badaczy niskie dawki mają pobudzać naturalne siły obronne organizmu do walki z chorobą (czyli działać w sposób podobny do szczepionek)i w konsekwencji prowadzić do samowyleczenia.

Rodzaje leków homeopatycznych

Leki jednoskładnikowe są wytworzone z jednego surowca. Łacińska nazwa leku odpowiada nazwie substancji zastosowanej do jego produkcji (na przykład Nux vomica to po polsku nazwa rośliny – kulczyba). Używanie nazw łacińskich jest przydatne, gdyż są one stosowane i zrozumiałe dla lekarzy i farmaceutów we wszystkich krajach.

Leki złożone, wieloskładnikowe, produkowane są z wielu surowców homeopatycznych, o zastrzeżonej przez producenta na¬zwie handlowej (na przykład Homeovox, czy Coryzalia). Zawierają one w swoim składzie wiele różnych pojedynczych leków homeopatycznych, które są stosowane w leczeniu określonego schorzenia.

Leki złożone mają określone wskazania lecznicze, zawierają w swoim składzie pojedyncze leki homeopatyczne
dobrane tak, aby działały na konkretne objawy i dolegliwości.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *